Dimence Groep loc. Westerdok

DJFLY

Ze noemen het zorg. Op papier klopt dat misschien. Maar er begint een bepaald soort stilte te groeien wanneer iemand glimlacht terwijl jouw verhaal stilletjes wordt herschreven. Een zachtheid die, na verloop van tijd, minder voelt als heling en meer als slijtage. Niet kwaadaardig. Gewoon... systematisch. En terwijl dit gebeurt, verschijnt er een ander gezicht op het toneel. Het noemt zichzelf arts en drukt je wat pillen in de hand om het serotonine- en dopaminegehalte te “corrigeren”, zoals een diabeet insuline nodig zou hebben… Althans, zo zeggen ze het. Ze noemen het medicatie maar noem het gerust drugs. Vaak, wanneer cliënten weigeren "medicijnen" te nemen, krijgen ze een klein PowerPointje voorgeschoteld over hoe zoloft™ de dag redde en daarna worden ze afgewerkt door een “ervaringsdeskundige”. Ik kwam binnen met vragen en een verlangen naar rust. Ik ging weg met vragen over die vragen en een verslaving aan die chemische rotzooi van hun. Sommigen noemen dat vooruitgang. Ik noem het een stille ontmanteling. Voor wie verdoving verkiest boven inzicht, kan de kan Dimence of een soortgelijke GGZ instelling een geschikte plek. Maar voor wie helderheid zoekt na jaren van gaslighting, ziekte of chronische uitputting, kan de grond langzaam maar onverbiddelijk beginnen te kantelen. Soms is het gevaarlijkste niet wat er gezegd wordt, maar wat er langzaam wordt gesuggereerd. Als ik hun kaarten op tafel zou leggen: Mijn persoonlijke ervaring is dat het in de Nederlandse GGZ zelden om echte genezing draait. Het gaat om controle. Om macht. Om onderdrukking. Je krijgt geen ruimte om werkelijk te genezen laat staan om innerlijke rust te vinden. Je wordt in rigide “evidence-based” protocollen geperst en verdoofd met medicatie — niet om te floreren, maar om draaglijk te worden. Voor hen. Als je niet meedoet, halen ze het volledige manipulatie-arsenaal tevoorschijn: Gaslighting, blame-shifting, projectie, ontkenning, DARVO, minimalisatie. Plotseling bén jij het probleem. Plotseling heb je een ‘stoornis’ die alleen zij kunnen ‘behandelen’. Voor je het weet, ben je niets meer dan een wandelende verontschuldiging voor hun eigen falen om te helpen. Ze noemen het zorg. Maar vaak wordt het een vorm van narcistisch misbruik, verpakt in witte jassen en klinische richtlijnen. En ze zijn er angstaanjagend goed in. Subtiel. Berekenend. Ontwijkend. Net genoeg empathie om je te verwarren. Net genoeg vriendelijkheid om je aan je eigen waarneming te laten twijfelen. Dus als je nog ademt: blijf weg van de GGZ. Zolang je nog zeggenschap hebt, houd daaraan vast. Zoek een veilige plek buiten het systeem zolang het kapot is. Ga de natuur in. Schrijf. Adem. Maar laat jezelf niet breken door een instelling die je ontvangt als “cliënt” en je uitspuugt als een platgeslagen, dichtgedraaide versie van jezelf. Veel mensen hebben de GGZ verlaten vol woede, maar zonder woorden. Hun lijden was ongrijpbaar. Deze tekst geeft vorm aan wat ooit vormloos voelde. Veel professionals binnen de GGZ zullen dit afdoen als projectie, paranoia of verbittering. Maar diep onder hun defensieve houding onder de gepolijste façade van professionaliteit en veerkracht weten ze iets wat ze zelden hardop durven zeggen: Zijzelf zouden nooit als patiënt in dit systeem terecht willen komen. En dáár begint het te scheuren. Niet omdat ik te hard ben. Maar omdat ik uitspreek wat al jaren aan de randen vreet. Je neemt je medicatie, je drugs, of hoe je die “psychiatrisch onderbouwde” troep ook wilt noemen. En je begint bijwerkingen te merken. Dus je kaart het aan. Wat gebeurt er daarna? Word je écht gehoord… of geminimaliseerd, subtiel weggewuifd, gaslighted met een kalme professionele toon? Aangespoord om nóg meer pillen te slikken tot je eindelijk zwijgt? Voel je een stille druk om het gewoon maar te blijven nemen, ook al zijn er weken of maanden voorbij en zijn bepaalde delen van jou duidelijk verslechterd? Kom je thuis met het gevoel: “Ik voelde me gezien” of met een vreemde verwarring, een innerlijk gevecht met jezelf dat er daarvoor niet was? (Cognitieve dissonantie.)

Inge Borghuis

12 jaar behandeld door geneesheer directeur met foute diagnoses en een hele hoop medicatie, ga nooit naar dimence.Grootste fout van mijn leven geweest, draaien verhalen om, jij bent in dit verhaal de lastige cliënt.kijken nooit naar hunzelf.enz enz

Nikits Ikke

Bovenkant

Demy Hoevenberg

Sherina Kersten

7 jaar binnen Dimence in behandeling geweest, resultaat, vrij weinig. Heel veel verschillende behandelaren gehad, heel veel wisseling van mensen, en geen ruimte voor persoonlijke ervaring. Kreeg bij de meesten niet de ruimte om mijn verhaal te doen, word snel voor je ingevuld wat iets is. Werken je af alsof je een nummertje bent. Eenmaal een diagnose, zien ze alleen maar de diagnose en krijg je daar behandeling op. Andere klachten die niet passen binnen de diagnose worden niet serieus genomen. Hoop dat ik bij de volgende organisatie beter onderzoek krijg en behandeling. Maar slechter dan dit kan niet.

Femke Duursma

Deze 5 sterren zijn voor de verpleegkundigen van de MC op het Westerdok. Waar ik altijd mocht uithuilen of mijn verhaal kon doen. Ze een kopje thee met mij gingen drinken of spelletje gingen spelen ter afleiding. Me aan het lachen probeerde te maken als ik er doorheen zat door samen een appelcake te bakken of juist even me te laten weten dat het er mocht zijn. Dat ik merkten dat jullie mij niet als te veel of als te complex zagen, maar daadwerkelijk geloofde in groei bij mij… waardoor ik daar zelf ook steeds iets meer in mocht gaan geloven. Medium care… ontzettend bedankt. Liefs Fem en een high five van Marley